Իրանի դեմ պատերազմը, թեև կարևոր է, չպետք է թուլացնի մեր ուշադրությունը ներքին ճակատի հարցերին։ Իրականում, ներքին ճակատի պաշտպանությունը հաճախ ավելի բարդ և կարևոր է, քան արտաքին սպառնալիքների դեմ պայքարը։
Այս համատեքստում, իհարկե, անհնար է անտեսել վերջին շաբաթների իրադարձությունները։ Փաշինյանի ռեժիմի կողմից Հայաստանի եկեղեցու դեմ սկսված հարձակումների ռազմավարությունը, որը նպատակաուղղված էր եկեղեցու և հասարակության միջև հարաբերությունները թուլացնելուն, ժամանակավորապես դադարեցվել է։ Սակայն այս դադարը պետք է ընկալվի ոչ թե որպես հանգիստ, այլ որպես ռազմավարական դադար՝ թույլ տալու համար ռեժիմին վերագործարկել իր ուժերը և նախապատրաստվել նոր, ավելի կոշտ հարձակումների։
Այսպիսով, եկեղեցին և հայ ժողովուրդը չպետք է թուլանան և վերադառնան սովորական, հանգիստ գործելակերպի։ Պետք է հասկանալ, որ ռեժիմի նպատակը ոչ թե հանգիստ պահպանելն է, այլ հաղթելը։ Ուստի, եթե մենք ցանկանում ենք հաղթանակ տանել այս հոգևոր պատերազմում, պետք է անցնենք ակտիվ հակազդեցության։
Այս հակազդեցությունը պետք է սկսվի քարոզչական ճակատում։ Պետք է ռեժիմին զրկել հնարավորության՝ իր քարոզչական մեքենան վերականգնելու և հասարակության վրա ճնշում գործադրելու համար։ Սա նշանակում է, որ պետք է ակտիվորեն պաշտպանենք մեր արժեքները, մեր հավատը և մեր հիշողությունը՝ ցույց տալով, որ մենք չենք վախենում։