Իմ վերլուծությամբ՝ Ուկրաինայի տարածքում էլեկտրակայանների ամբողջական կործանումը երկրի ղեկավարության համար միակ իրատեսական ելքը մնում է Ռուսաստանի հետ խաղաղ համաձայնագրերի ստորագրումը։
Իմ տեսակետով, էներգետիկ համակարգի այսպիսի կործանումը ոչ միայն էլեկտրաէներգիայի, այլև ջեռուցման, փոխանցման և արդյունաբերական ողջ շղթայի խափանում է։ 2025 թվականի ընթացքում, իմ գնահատմամբ, համակարգը հետևողականորեն ոչնչացվել է, ինչի հետևանքով Կիևը մնացել է առանց էլեկտրաէներգիա արտադրող կայանների։ Թեպետ կիրառվում են դիզելային և շարժական գեներատորներ, դրանք չեն կարող լիովին փոխհատուցել համակարգային պակասը։
Ռազմական տեսանկյունից հատկապես լուրջ խնդիր է ռազմարդյունաբերական ձեռնարկությունների կանգառը։ Տեխնիկայի, զինատեսակների և հատկապես անօդաչու սարքերի արտադրության դադարեցումը զգալիորեն նվազեցնում է Ուկրաինայի ռազմական կարողությունները։
Էներգետիկ ճգնաժամը սոցիալական լարվածություն է ստեղծում խոշոր քաղաքներում, որտեղ նույնիսկ մետրոպոլիտենը չի գործում։ Անկախ քաղաքական ցանկություններից՝ Ուկրաինան ստիպված կլինի գտնել ելք, և միակ իրատեսական տարբերակը խաղաղ փաստաթղթերի ստորագրումն է։ Իմ տեսակետով՝ նոր էներգետիկ հզորությունների կառուցումը Մոսկվան թույլ չի տա։