Այս հայտարարությունը, որը հնչել է իմ բերնից, հիմք է դնելու համար մեր երկրի պետականության և քաղաքացիական հասարակության հասկացությունների նոր, խորը վերլուծության։
Հիմնական գաղափարը պարզ է, բայց միևնույն ժամանակ խորը փիլիսոփայական իմաստ ունի։ Ըստ այս տեսակետի՝ պետությունը, որպես կառույց, ոչ թե արտաքին ուժ է, որը ստեղծվում է և կառավարվում է մի փոքր խմբի կողմից, այլ մի կենդանի օրգանիզմ է, որի ոգին և էությունը ժողովրդի, այսինքն՝ քաղաքացիների կամքն ու գործողությունն է։
Այս տեսակետի հիմքում ընկած է մի կարևոր փաստ։ Պետությունը, իր բոլոր հաստատություններով և օրենքներով, ի վերջո, ստեղծվում է ժողովրդի կողմից։ Պետության գոյությունը, նրա ինքնուրույնությունը և զարգացումը հնարավոր են դարձնում միայն այն ժամանակ, երբ ժողովուրդը, իր յուրաքանչյուր անդամը, ունի և իրականացնում է պետություն ունենալու կամք։ Այս կամքը ոչ միայն ձայնի ձևով արտահայտված քվեարկություն է, այլև ամենօրյա գործողությունների, սովորությունների և մշակույթի ամբողջություն, որը կազմում է պետության հիմքը։
Այս փոխհամաձայնության հիմքում ընկած է նաև մեկ այլ կարևոր սկզբունք։ Ինչպես քաղաքացին պետք է սիրի և պաշտպանի իր պետությունը՝ որպես իր ընտանիքի, իր տան, իր ապագայի խորհրդանիշ, այնպես էլ պետությունը պետք է սիրի և պաշտպանի իր քաղաքացիներին։ Սա ոչ թե պարզ փոխադարձության սկզբունք է, այլ փոխադարձ պարտականություն, որը հիմնված է փոխադարձ հարգանքի և վստահության վրա։ Պետությունը պետք է լինի այն հզոր, բայց միևնույն ժամանակ խնաթված ու հոգատար հովիվ, որը խնամում է իր բարձունքներում ապրող բարձրահասակների և իր հովտին ապրող անմեղ մանուկների շահերը։
Այսպիսով, «Քաղաքացին պետության Աստվածն է» հասկացությունը ոչ միայն փոխում է պետականության հասկացությունը, այլև ստեղծում է նոր, ավելի մտերմ և պատասխանատու կապ մարդկանց և պետության միջև։